شاید هم تموم اون حرفهای توصیفکنندهی من درست باشند، من آدما رو حذف میکنم.
اگر این دلیل که بعد از پشت سرگذاشتن یکسری اتفاقات ناگوار، سِر شدم ُ بذاریم کنار؛ من نمیخوام دیگه خواهرشوهر خوب، دوست مهربون و فامیل پایهی «یکطرفه» باشم. من میخوام یک خودخواه خوب باشم.

من از این قسمتش بیشتر از همه متنفرم. وقتی آخر قصه، دیگه ما آدمای قبل از شروع ماجرا نیستیم.

من اگه جای آمریکا بودم، این اتهام انتشار عامل بیولوژیکی با این گستردگی در دنیا رو به عنوان تعریف برداشت میکردم.

به عنوان یک درس مهم؛ همیشه در پروسهی طراحی و اجرای نقشهی تلافیکردن، خونسرد و با خندهی محو و پاسخهای خندهدار موضوع رو پیش ببرید.

و مهمتر از همه حواستون باشه نقطهضعفهاتون تو آرشیو حافظهی کسی وارد نشه. ؛؛)

واقعاً خوشحالم که دایناسورا منقرض شدند.

این که آخر اسفندمون هم پاییز شد.

اگرچه it's all about money ، ولی این اولینباره که همهمون درموندهایم. وقتی قراره همهمون با هم همسرنوشت باشیم، همهچیز معنی خودش ُ از دست میده و همهمون توی یک طبقه قرار میگیریم. چه قدر ما انسانها هیچی نیستیم.

خدایا! ما داریم از دست میریم، لطفاً لطفاً خودت نجاتمون بده.

اگه نمیگین من ریچل ِِ ماجرام و سپس چاشنی «اسب پیشکشی» ُ به قصه اضافه نمیکنید، یک نفر که هرسال بهم ادکلن هدیه میده، امسال برام یک ادوتویلت خریده که به خاطر حجم الکلش میخوام به عنوان اسپری ضدعفونیکننده ازش استفاده کنم.

[ البته الان به ذهنم رسید که بذارم تو جعبهش بعداً به دخترخالهم کادو بدمش. ]

~ برو حالش ُ ببر. :))

فکر میکردم این تنها منم که تباه شدهم، تا اینکه امروز وقتی داشتم از جلوی در اتاق برادرم رد میشدم، یکی از آهنگهای باشگاه ُ شنیدم. = ))

× کرونا! تو چه کردی با ما؟